babypowder

ตั้งชื่อเรื่องซะ....เผื่อมีไผหลงเข้ามาซั่นดอก

สาวสวยทางได๋บ่มีดอกค่า...มีแต่ข้าน้อยนี่ล่ะ อีแหล่โสตาย

ขึ้นรถเมล์มาเฮ็ดงานเป็นปกติอยู่แล้ว บ่อยากสิบอกว่าเป็นสาย 115

เฮ็ดงาน 6 โมงเซ้า ตื่นตี5

ตี 5 ครึ่งต้องก้าวออกจากห้องไม่ว่ากรณีใดๆ

ถ้าบ่เฮ็ดจังซั่นมันกะสิบ่ทัน

มื่อวานนี่เอง ก้าวขา(จำบ่ได้ว่าก้าวขาได๋ก่อน)ขึ้นรถเมล์ ยืนตามเคย

ยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย(ขออนุญาตเปลี่ยนภาษานะคะ)

รู้สึกตัวตอนรถจอดอยู่หน้าปั๊มบางจาก(สมองสั่งการทันทีว่า รถติดไฟแดง)

มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งลงจากรถ ตรงไปห้องน้ำของปั๊มน้ำมัน เราก็มองตาม

เขาเลี้ยวซ้ายเข้าห้องน้ำ แสดงว่าห้องน้ำหญิงคงอยู่ขวามือ คิดในใจสงสัยเค้าคงปวดท้องอย่างรุนแรง

โชคดีนะเนี่ย รถจอดหน้าปั๊มพอดี คิดไปถึงตัวเอง ที่เคยเป็นแบบนี้ มันทรมานมากเลยจริงๆ

คิดเพลินไปเรื่อย สติกลับคืนมาอีกครั้ง เอ๊ะ.......ไมรถมันติดนานจังวะ

เลยมองไปหน้ารถ อ้าว....รถไม่ได้ติดไฟแดงนี่หว่า

มองไปที่นั่งคนขับ.........................................

...

.........ว่างเปล่า

ถึงที่ทำงาน 6.00 น. (สวรรค์เมตตา)

ที่พักกะที่ทำงานห่างกันประมาณ 10 ป้ายรถเมล์ เอ๊ะ..หรือว่า 11

ชั่งได้ประมาณ 2 กิโลค่ะ

เพิ่มเติม

เหลียวหาดั้งซ่อยแหน่

เมื่อวันก่อนไปรับปริญญาเพื่อนที่เซนต์จอน(พิมผิดขออภัย)

she เลี้ยง เป๊ปซี่

เบื้องหลัง