babypowder

เคยมั้ย คนที่เราให้เขาเป็นคนสำคัญของใจ

แต่เขาไม่เคยใส่ใจเราเลย

ทำไมคนที่แคร์เรากลับกลายเป็นคนอื่น

คนอื่นที่เราไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงเค้า

ไปไหนก็มีของมาฝาก

โทรหาเราบ่อยๆทั้งที่เราไม่ได้อยากจะคุยด้วยสักนิด

แล้วอีกคนที่เราคิดถึง จะเรียกว่าตลอดเวลาก็เกินไป

คนที่เราคิดถึงมากกว่าใคร

คนที่เราอยากจะคุยด้วยทุกวัน

กลับไม่ค่อยโทรมา

ขนาดเราโทรไป ก็ไม่รับสาย

เราก็พยายามเข้าใจว่าคงกำลังยุ่ง

ไม่รับสายยังไม่พอ น้ำใจจะโทรกับก็ไม่มี

เราอยากจะโทรหาทุกวันด้วยซ้ำไป

แต่โทรไปเราก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ายังไงก็ไม่รู้

ก็พยายามไม่โทร

นี่ขนาดพยายามแล้วนะ

ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าต้องทำยังไง

พยายามอยู่เฉยๆ

เพราะเค้าคงไม่ได้รู้สึกดีดี แบบที่เรารู้สึกกะเค้า

เราคงไม่มีความสำคัญกะเค้าแล้วล่ะ

ก็เลิกคิดถึง แค่นี้ที่ต้องทำ

มันเปลืองหัวใจ

ขนาดพี่ดีเจที่เราไม่ได้สนิทกะเขามากมาย

คนที่เราคิดว่า เราคงไม่มีความสำคัญอะไรกะเขาเลย

เป็นแค่เศษผงธุลีเองมั้งในชีวิตเค้า

เวลาเราโทรหาไม่รับสาย พี่เค้าก็ยังโทรกลับ

ปีใหม่ก็ยังส่งแมสเสสมาอวยพร

เปลืองหัวใจ...สิ้นดี

ปากก็บอกว่าเหมือนจะ....รัก

แต่การกระทำมันไม่ใช่เลยสักนิด

มีที่ไหนคนรักกันไม่คิดถึงกันเลย

มีที่ไหนคนคิดถึงกันแต่ไม่ติดต่อมาเลย

ไม่ใช่โลกยุคหินที่มันติดต่อกันยากเย็นแสนเข็ญ

ก็ไม่น่าจะโง่นะ

เวลาไม่มีใคร เวลามีปัญหา

ช่วยอะไรได้มั๊ย ก็ไม่มี

แค่โทรหาก็ไม่มี

คนเฉยชา ไร้หัวใจ

ไม่ได้หวังจะเป็นคนสำคัญเท่าคนในครอบครัวหรอกนะ

แต่สิ่งที่เป็นอยู่

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรารู้สึก

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้ไป

มันไม่ได้อะไรคืนกลับมาเลย

ถ้าจะอยู่ได้แบบไม่มีเธอ

ไม่มีบทบาทในชีวิตกันและกันขนาดนี้

ก็ไม่ต้องพบต้องเจอ ไม่ต้องคุยกันอีกเลยดีกว่า

ปล่อยให้หัวใจเป็นอิสระ